In 2024 dropte Frodo De Decker het populaire blikken personage uit zijn 'De Ridder'-gagreeks voor het eerst in een langer avontuur. Na 'Heer Donkerduister' duikt de opportunistische stokebrand met lak aan scrupules en hoofse manieren nu op in 'De Drakensteen', een nieuw album vol virtuoze tekeningen, olijke popcultuurreferenties, vastgeroeste ideeën en withete barbarij.
Met zo’n voornaam was het een kwestie van tijd voor Frodo De Decker de weg naar Midden-Aarde zou vinden. De Drakensteen, het tweede lange avontuur van zijn ingeblikte (anti)held De Ridder, put losjes inspiratie uit Tolkiens magische universum van elfen, dwergen en draken. In het bijzonder The Hobbit bleek wat haakjes te bezitten waar Frodo De Decker met plezier aan bleef hangen.
De Drakensteen vangt aan wanneer de 2.648-jarige heerser van Drakenland zijn laatste adem uitblaast. Zijn drie bonkige zoons – Smeul, Genster en Steekvlam – erven elk een deel van het rijk, zijn vierde zoon moet het met een handjevol goudstukken stellen. Die Smog – een verwijzing naar Smaug – blijkt een niet zo uit de kluiten gewassen, niet zo klassieke draak te zijn, die taal- en letterkunde studeert en van poëzie, pruiken en kostuums houdt. Wanneer hij De Ridder betrapt in de drakenschatkamer – het gevolg van een inbrekerscontractje met een stel dwergen, klinkt bekend? – en die zich met oever- en zinloos gelul uit zijn benarde situatie weet te redden, trekken ze samen naar Thiramisoë, waar Smogs universiteit en de verloofde van De Ridder wachten.
In wat volgt worden dwergen meermaals tot as herleid, tonen elfen zich op hun arrogantst, blijkt de Drakensteen vele identiteiten te hebben en klinken drakengedichten geestdodend banaal. De Ridder is zijn aloude zelf: een opportunistische, lafhartige maar brutaal gebekte flierefluiter, die zich ondanks, of dankzij, een tomeloos gebrek aan respect voor alles en iedereen een weg baant door een wereld vol hindernissen, valkuilen en gevaar voor eigen leven. Onderwijl humeurig als een ouwe misantroop, mopperend als een cultuurbarbaar of op de dool als een eeuwige vrijgezel.
Het is ongetwijfeld die al te menselijke aard die van het onbehouwen conservenblik een populair personage heeft gemaakt. Voeg daar de talloze verwijzingen naar de popcultuur (zie onder meer Panoramix, Joe Dalton, Boris Boef en Phoney Bone) aan toe, de soms speelse, soms bijtende, soms flauwe humoristische speldenprikken, en de virtuoze, af en toe ronduit verbluffende tekeningen, en je hebt een blijver in handen. Leesvoer voor een reis naar there and back again.
Een avontuur van De Ridder 2: De Drakensteen
Frodo De Decker
Oogachtend, hardcover: 64 blz., softcover: 48 blz.
★★★☆☆
