Met Simon Spruyt beschikt het stripkoninkrijk over een hofnar hors catégorie. In een oeuvre dat even stilistisch veranderlijk als consistent hoogstaand is, slaat en zalft de radicaal onafhankelijke geest er al twintig jaar op los. Zijn meest recente worp, 'De maanwandelaar', is een zoveelste oplawaai. Via oudtestamentische brutaliteit en sciencefiction schopt Simon Spruyt ons een geweten.
Van een nieuwsbriefstrip voor de Vlaamse overheid tot uiteenlopende en gelaagde beeldverhalen als SGF, Papa Zoglu en De uitverkorene. Simon Spruyt slaagt er al twintig jaar in om steeds geheel zichzelf te blijven en toch telkens iemand anders te worden.
De maanwandelaar, het nieuwste, alweer weergaloos verbeelde pronkstuk van onze meest kameleontische stripmaker, vormt geen uitzondering op Spruyts ongrijpbaarheid. Tegelijk gunt die ‘sciencefiction-Bijbelbewerking’ – aangedreven door het Genesis-verhaal van Jozef in Egypte, Thomas Manns 1.300 pagina’s tellende hervertelling van die paar Bijbelverzen en een schap aan scifiliteratuur – de lezer een glimp van de mens van vlees, bloed en twijfel achter de strippagina’s.
Dat heeft alles te maken met het verhaal dat De maanwandelaar uit de ontmoeting tussen historische allegorie en toekomstvisioen puurt en pal in onze brandende actualiteit pleurt. De Familie – een naar AI hintend, gedematerialiseerd, interstellair verbond van ruimtereizende beschavingen op zoek naar nieuwe leden – dropt een gezant in het oudtestamentische Egypte. Die neemt de aardse vorm aan van een priesteres van een lokale godin en moet, te midden van de strijd tussen de prinselijke nederzetting Shechem en de nomadische maanwandelaarsstam, proberen een monitor terug te halen die zich in de plaatselijke materialiteit verloor. Maar de niet te rechtvaardigen ongelijkheid en het nodeloze lijden in de prille beschaving dreigen ook de gezant uit haar discreet observerende rol te halen.
In de stammentwisten, het tweederangs burgerschap van de maanwandelaars en de eeuwige cyclus van wraak en vergelding echoot oorverdovend het Israëlisch-Palestijnse conflict. Maar ook de woede en de onmacht van de auteur tegenover de grenzeloze gruwel, en diens hardnekkige poging om zich ook niet uit zijn discreet observerende rol te laten lokken. De hofnar legt zichzelf het vuur aan de schenen en schept zo een doorvoeld en vlammend visioen van een mensheid die zich ongeschikt blijft tonen voor de transcendente toekomst die de Familie hoopte te kunnen aanreiken.
De maanwandelaar
Simon Spruyt
Le Lombard, 208 blz.
★★★★☆
