Echo en Narcissus ★★★★☆

Dat er al eens misvattingen ontstaan over het werk van Sam Peeters hoeft niet te verbazen. Met hun vet aangezette contourlijnen en heldere kleurvlakken die soms wat aan Keith Haring doen denken, lijken de strips van de Nederlandse auteur geschikter voor kinderen dan ze eigenlijk zijn. Het contrast tussen die onschuldig ogende stijl en de volwassen thema’s die Peeters ermee behandelt, is juist een van de dingen die de strips van de auteur van Fucking Hell en In de schaduw van mijn lul zo spannend maken.

In tegenstelling tot een cartoonist als Jeroom, die in zijn Knuffelbos-stroken met hetzelfde spanningsveld aan de slag gaat, lijkt Peeters niet in de eerste plaats te willen choqueren. Zijn op de Antwerpse Sint-Ludgardisschool geweerde stripverhaal Iedereen op Claudia is een seksueel expliciet, maar geen gratuit pornografisch werk. De graphic novel gaat over toxisch gedrag en over de grenzen tussen verliefdheid en obsessie. 

Ook Peeters’ nieuwste worp Echo en Narcissus bevat beelden van seks en overspel, maar het stripverhaal is niet bepaald erotiserend. Al helemaal niet als je Peeters’ interpretatie van de mythe vergelijkt met die van de vele 19de-eeuwse schilders die zich eerder al lieten inspireren door het verhaal uit Ovidius’ Metamorfosen.

Peeters, die bekend werd als lid van het vrolijk losgeslagen Nederlandse stripcollectief Lamelos, legt zijn eigen accenten en updatet het verhaal over eigenliefde en relationele versmelting voor een hedendaags publiek. Net zoals zijn tekeningen zijn Peeters’ vertellingen gelaagder dan ze op het eerste gezicht lijken. Dat hij zijn met absurde humor en visuele spitsvondigheden doorspekte verhalen bovendien speels vormgeeft - Echo en Narcissus is een woordeloze strip die je in twee richtingen kunt beginnen lezen - maakt hem een van de prikkelendste stripauteurs van het moment. Zo bekeken is ook het lichtjes ontregelende effect van zijn werk eigenlijk vooral een extra troef.